نوری در ابدیت ( دوستت دارم ) - گروه آریان + ‍Chris De Burgh

نوری در ابدیت - دوستت دارم

تحول جنبش و مسئلهٌ رهبري - دکتر رامین کامران

از دکتر رامین کامران

این کجا و آن کجا

با سپاس از نسرین

حُباب - مسعود سپند

عـصـر  يكشنبـه  غــــربـت  تنـها
خســته از  گـردش   ايـام   دورنگ 

من  و  يك  سلسله  اوهام  و  خيال

مى  زنـم  پرسه  بـه  صحرا  دلتنگ

پلك هــايـم  شـده  پنـهان‌گـه اشك

اخم هــا  درهـم  و  جانـم در جوش
خسـتـه  از  ايـن‌همـه   سـرگردان‌ي      

مى تنـد  بانــگ  سكوتـم  در  گوش

دلـم  از  انـدوهِ  عـالـم  لبـريز

مانـده  از  بـى‌هـدف‌ي،  تـنــهائي
گـاه  بـا  خويش  سخن  مـى گـويـم

سخــــن  از  عـاشـق‌ي  و  شيدائـي

بـايـد اى  خستـه‌زجـان، كارى كـرد    

سينـه‌ی  خصـم  دريـدن -     بـايد
تيـر بـايـد شــد و فـريـاد  كشيد            

بــر سـر خصـم  پــريــدن  بــايد

چه توان  كرد -  (به  خودمى گويم)  

دست فـرياد  كـه  بسته است  ولــى
چـون  حبـابـى  كه نـمـى پايد دير        

عـمـر  تصميـم  گسستــه‌است  ولــى

نــه  دهـانـى  كـه  كشـم  فريادى            

تا بـه هــر هـاى  بـگويـم هـوئـى
نــه  امـيــدى  كه  برآرم  نفسـى

غـيـرتى  -  خاصيتـى  يا - بـوئـى
***
مى رسـم   بر  لـب   مردابـى خُـرد        

ساكت   و  صامت  و  سرد و بـى جان
بـهتـرين  گـوشـه‌ی عـالـم اينجاست        

كـه  پـر است از هـدف  بـى‌هـدفـان
***
بـاد بـى‌زمزمـه،   مــرداب  خـموش

دشت بـى حوصـلــه، بـى جوش و خروش
ابـر بـــر خـاك سيـه مـــى نـگرد

خـاك   انگار   گشـود است  آغــوش

راحـت   از   قصـــه‌ی  صيـد  صياد        

مـرغـكان بُـرده  بـه زير  پر   سر
خستـه از  فتنـه‌ی بـاروت  و  تفنگ      

آهـوان  گـم‌شده  در  كـوه  و كـمر

 
مار خـميازه   كشــان   چُـرت زنان      

زده بــــر   بـوتـه‌ی خـارى چنبـر
آن‌طـــرف   دورتــرك   مـوشـى چند      

بر درِ لانــــه گـــرفتـــه   سنگر

روى  سنگى  كه  سپيد  است  و سياه  

شنـگ  و مغـــرور نشستـه‌است عـقاب
گـوئى  از  گـردش  عالـم خستـه‌است    

چشم  خـود بـر همـه بسته‌است عـقاب

شفـق  از  جـانب  مـغرب  پيــداست

مسِ‌خـورشيد   بــه رخ   بستـه نقاب
ماه  با  كـاسـه‌اى از نقره و شيـر        

مـى رود   تا   كـه  بپاشد  مهتاب

بـرسـرِ   شاخ   درختــى   نـزديـك            

خيـره  بر مـن  شـده  زاغى  فرتوت
بـى  تكاپو  مـن  و زاغ  و مـرداب

همـه‌ي دشـت  سـكـوت‌اسـت  و  سـكوت 

آسـمان  غـرق  شـده   در  ته   آب          

بـركـه   چـون   آينه  اما  كمرنگ
به  مـن   و  ديده‌ی من  خيـره شده

چـهـره‌اى  همچـو  مـن  امّـا دلتنگ

بـوته هـايـى  همه  پنـهان‌گـه خار          

بـرگ هـايــى  همه  چــون ساغـرها
دور  از  ديـده‌ی گـل  مشتــاقــان              

آب  بــر تــن  زده  نيـلـوفــرها 

پشـه اى   چنـد   بـر  آئينـه‌ی آب               

تـن  رهـا  كـرده  و  سـرگـردانند
چنـد  غـوكى  بــه  شكـار  آمـاده            

سـويشـان   چشـم   همـى گــردانند
***
مـن  در انديشـه‌ی خــود  غـرق شده      

كـز  بُـن  بـركـه  حبـابـى  سر زد

لـحظه اى  ماند و به سستـى تـركيد  

پشـه  از  تـرس  بسويــى  پــر زد

غــوك  بـر جست  بــگيـرد  پشه را

غــوك  ديـگر  بــه  هـوايش برجست
سطــح  مــرداب   دگـرگـون  گرديد      

جيـغ  آن  زاغ  بـر امــواج  نشست

ناگهان  نـاله‌ی غــوكـان  بـرخاست

مـرغ هــا  جيـغ كشــان  دور شدند
بــهر بيــدارى  يــــك  دشت سكوت      

همه‌گى  شيـهــه  و  شيـپـور  شدند
***
مـن  به هـر سـوى هـراسان حـيـران

دشت  پـر ولـولـه،  پــرغـوغـا شد
دست  در گيسوى  گــل  كـــرد نسيم      

بـوسه‌ی سبـزه و گـــــل  پيـدا شد

از  ســـرِ  سنــگ  عــقاب  مغـرور          

پـر زد  و  پر زد  و  بالاتـر رفـت
هم‌چـو  شمشيـر  فرو  رفـت بـه ابر    

ابــر  بــرقى زد  و صبـرش  سررفت

طـاقت   و  حـوصلـــه   دشـت شكست      

آهـو  از  دامنـه‌ی  كـوه  گـريـخت 
مـوش  از  تــرس بـه سـوراخ خـزيد    

مــار  بـر  بـوته‌ی خـارى  آويـخت
***
منكـه  ويـران شده بـودم  در خويش

زيـن  همـه  شـور  پريدم  از  جاى
بـا  شگفت‌ي  بـه خـودم  مــى گفتم          

آه يكد شت   در   استــاده   بپاى

مــن  و  يك دشـت سـراسـر همه شور  

مــن  و  يـك سلسله  اميد  و نُويد
مــن  و  احساس  و  هـزاران فرياد      

مــن  و  پــرواز  بسوى  خــورشيد

ايـن چـه شوريست كـه در عالـم هست

چـه  كسـى  بانـى  اين  طغيان  شد
تك  حبابـى  كه  بـه هيچ‌اش  نگرند      

موجـب  زلـزلـه  شـد  تــوفـان شد

كـرد  بـيـدار  حـبـابى  همـه  را              

نـالــه اى  كـرد  سپس  ويـران شد
لـحظـه اى  بيش  نپـــائيد  امــا

بر  تـن  مــرده‌ی  دشتـى  جـان شد

زيـن  سـبب  مـن  همـه‌جا  مى گويم

مـى تـوان  سـيل شد  و  جــاري شد
مـى توان  باد  شد  و  تنـد وزيـد          

مـى تـوان  زخـم  شد  و كــاري شد

مـى تـوان  رفت  بــه  جـنگ  جـلاد        

زآنـچه  منصور  سـرِ   دارى   كـرد
بـه  مـن  آمـوخت  حبـابـى  ناچيز          

مــى  تــوان    كــارى   كــــرد

من اگر برخيزم، تو اگر برخيزی، همه برمی خيزند - حمید مصدق

با من اكنون چه نشستنها ، خاموشيها
با تو اكنون چه فراموشي‌هاست
چه كسی مي خواهد
من و تو ما نشويم
خانه اش ويران باد
من اگر ما نشوم ، تنهايم
تو اگر ما نشوی
خويشتنی
از كجا كه من و تو
شور يكپارچه‌گی را در شرق
باز برپا نكنيم
از كجا كه من و تو
مشت رسوايان را وا نكنيم
من اگر برخيزم
تو اگر برخيزی
همه برمی خيزند
من اگر بنشينم
تو اگر بنشينی
چه كسي برخيزد ؟
چه كسی با دشمن بستيزد ؟
چه كسی
پنجه در پنجه هر دشمن دون
آويزد
دشت‌ها نام تو را می گويند
كوه‌ها شعر مرا می خوانند
كوه بايد شد و ماند
رود بايد شد و رفت
دشت بايد شد و خواند
در من اين جلوه ی اندوه ز چيست؟
در تو اين قصه ی پرهيز كه چه؟
در من اين شعله ی عصيان نياز
در تو دم‌سردی پاييز كه چه؟
حرف را بايد زد
درد را بايد گفت
سخن از مهر من و جور تو نيست
سخن از تو
متلاشی شدن دوستی است
و عبث بودن پندار سرورآور مهر
آشنايی با شور؟
و جدايی با درد؟
و نشستن در بهت فراموشی
يا غرق غرور؟
سينه ام آينه ای ست
با غباری از غم
تو به لبخندی از اين آينه بزدای غبار
آشيان تهی دست مرا
مرغ دستان تو پر می سازند
آه مگذار ، كه دستان من آن
اعتمادی كه به دستان تو دارد به فراموشي‌ها بسپارد
آه مگذار كه مرغان سپيد دستت
دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد
من چه مي گويم ، آه
با تو اكنون چه فراموشي‌ها
با من اكنون چه نشستن‌ها ، خاموشي‌هاست
تو مپندار كه خاموشی من
هست برهان فراموشی من
من اگر برخيزم
تو اگر برخيزی
همه برمی خيزند

حمید مصدق

تقديم به خمينی و خامنه‌ای – نادر نادرپور

ای دوزخ‌ي‌سرشت! اگر ظلم آسمان
میراث سرزمین مرا بر تو عرضه داشت،
در زیر آفتاب دل‌افروز آن دیار
دست تو، غیر دانه‌ی نامردم‌ي نه‌کاشت
وقت است تا ز کِشته، ترا باخبر کنم.
*
زان پیشتر که پیک هلاک تو در رسد،
ای ناستوده‌مرد!
زان پیشتر که خون پلیدت فرو چکد
بر سنگ‌فرشِ سرد،
بگذار تا سرود فنای تو سر کنم :
*
در چشم من، تو بادِ سیاه‌ی که ناگهان
چندین‌هزار برگ جوان را ربوده‌ای،
یا روح ظلمتی که پس از مرگ آفتاب
چندین‌هزار دیده‌ی پراشتیاق را
بر بامداد بسته و بر شب گشوده‌ای.
*
شب‌های بی‌ستاره، که چشم‌ان مادران
بر گونه ، اشک ماتم فرزند رانده‌اند
در دیدگان سرد تو، ای ناستوده‌مرد!
رحمت ندیده‌اند و ندامت نخوانده‌اند.
*
پیران موسپید که بر تخته‌سنگ گور
نام جگر خراش عزیزان نوشته‌اند؛
خون گریه می‌کنند که در روزگار تو
آن را دروده‌اند که هرگز نکِشته‌اند.
*
گر نقش شیر و صورت مهر مُنیر را
از رایتِ سه‌رنگ دلیران ربوده‌ای،
یادش همیشه مایه‌ی جوش و خروش ماست
ور نام آن سخن‌ور شه‌نامه‌گوی را
از لابلای دفتر و دیوان ربوده‌ای،
تنها، سروش اوست که در گوش هوش ماست.
*
بگذار تا که ناله‌ی زندان‌یان تو
چندان رسا شود که نگنجد به سینه‌ها،
سیلاب‌ اشک و خونِ کسان را روانه‌کن
تا بردَمد ز خاک، گل سرخ کینه‌ها.
*
بگذار تا سپیده‌دم روز‌انتقام،
وقتی که سر بر آوری ز خواب صبح‌گاه
پیر و جوان و خرد و کلان نعره برکشند
که ای دیو دل‌سیاه!
مرگ‌ات خجسته باد بر انبوه مرد و زن،
نام‌ات زدوده باد ز طومار سال و ماه ….

نادر نادرپور 

استاد عشق - میرزاده عشقی

عاشقی را شـرط تنـها نالـه و فریاد نیست

تا کسـی از جـان شیرین نگذرد فرهاد نیست

تا نشد رسـوای عـالـم کس نشد  استاد عشق

نیـم‌رسواعاشـق، اندر فن  خود استاد نیست

ای دل از حـال مـن و بلبل چه میپرسی برو

ما دوتن شوریده را کاری بـجز فریاد نیست

به به  از  این  مـجلس‌ملی  و  آزادی فکر

من چه بنویسم  قلم در دست  کس آزاد نیست

رأی من اینست  کاندید  از  برای  انتخاب

اندرین دوره  مناسبتـر کس از شداد  نیست

حرفهای تازه  را  فرعون هم  نا گفته بود

بلکه از چنگیز هم تاریخ را  در یاد نیست

ای خدا این مهد استبداد  را ویران نـمـا

گرچه در سرتاسرش  یک  گوشه‌ای  آباد نیست

گرکه جمهوریست این اوضاع برگیر و به بند

هیچ  آزادی‌طلب  بـر  ضدّ  استبداد   نیست

قلب عشقی بین که  چون  سرتاسر ایران‌زمین

از جفای گلرخان  یک  گوشه‌اش  آباد  نیست

۱۳۰۱ شمسی

میرزاده عشقی